De laatste lessen van 2017

Zaterdag 16 december 2017 waren de laatste lessen van 2017.
En wat doen we altijd met laatste lessen? Zomer of winter?
Juist, dan gaan we apenkooien!

RJ had ineens een heel grote puppengroep met wel vier nieuwe puppies, en wat zijn die ukkies toch leuk. Ik (Marlies) had een klein groepje, voor zover je twee combinaties een groep kunt noemen. Grotere pups, en die zijn net zo leuk. 😀
De puppies bij mij hebben de tunnel gedaan, en dat deden ze allebei al heel goed. Daarna hebben we wat tijd besteed aan de plankenbrug omdat die zo lekker laag en breed is, en toen was het tijd voor de echte brug. Toch wel hoog hè? Maar ze deden het allebei fantastisch!
Omdat we maar één assistente hadden heeft zij bij RJ geholpen. Zij begonnen met de plankenbrug, en omdat dat voor die puppies voor het eerst was duurde dat even. Uiteindelijk gingen ze er wel allemaal overheen! Ook zij hebben de tunnel gedaan, de knapperds.
Ik denk dat na het spelen alle puppies moe en voldaan waren, en dat ze allemaal daarna geweldig geslapen hebben thuis.

De Basis groepen hadden slechts een paar afwezigen, dus hadden wij allemaal de handen lekker  vol. Op drie groepen wederom slechts één assistente, en die bleef gelukkig nu wel bij mij want mijn groep vereiste wat regelwerk nu en dan.
Zes combinaties waarvan vier met een meer of minder reactieve hond, die heel erg op elkaar konden reageren maar ook op de overige twee, die allebei nogal klein zijn. Let wel, ze zijn me allemaal even lief! Ja, óók Paco, die grote Spaanse Mastiff die dacht tegen mijn been aan te plassen. Gelukkig kon ik op tijd naar achter stappen zodat hij alleen de neus van mijn laars raakte, en dat heb ik meteen even afgespoeld.
Note to self, stallaarzen zijn alléén waterdicht waar rubber zit, níet daarboven.
Ze gingen allemaal vrij makkelijk door de tunnel en over de brug. Wel eens een Spaanse Mastiff op volle snelheid door zo’n tunnel zien gaan? Wauw, ik dacht echt even dat het hele ding zou opstropen maar nee, hij hield het. Khizakh, de kruising Kooiker moest af en toe wel even schelden op de aanwezige reuen, maar bleef wel netjes bij zijn bazin. Gelukkig kent zij haar hond en anticipeert daar goed op. Het Stafford mix meisje Indy had nog steeds wat last van haar schijnzwangerschap, en bleef opvallend rustig. Zij ging met gemak door de tunnel, over de brug, en door de bandjes. En dat verwachtte ik ook van de winnares van de Debutanten. De Duitse Herder dame Flo zag de brug helemaal niet zitten, en ging er daarom steeds óp zitten. Dus zette assistente Marjolein haar weer op de poten, en konden we weer verder. Volgens mij had die troela het door, dat ze dan weer een lekkertje kreeg! Cavaliertje James nam elke hindernis met gemak, zijn bazin heeft duidelijk ervaring. Zij heeft met haar andere Cavalier regelmatig de eerste plaats bij de A-groepen behaald. Tot slot Poedeltje Meneer, die alles voor het eerst deed. En ook meteen dééd! Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was liep hij door de tunnel, over de brug, door de bandjes. Klasse!

Van de andere Basis groepen heb ik niets gezien, behalve dan Doedeltje Luna die ineens zonder bazin en zonder halsband voorbij kwam en (oh, yikes!) recht op een paar van ‘mijn’ reactievelingen afliep. Marjolein ging even met ze mee naar de keet voor de gaatjestang, om de veel te wijde halsband wat strakker te kunnen zetten. Mijn dank gaat uit naar de echtgenoot van één van mijn cursisten, die aanbood om de taak van Marjolein even over te nemen. Ikzelf kan immers nog steeds geen honden vasthouden met mijn kapotte schouder.
Bij het spelen na afloop kwam zelfs angstige kleine Amy een beetje los, en racete uiteindelijk samen met James door de speelwei. Heerlijk!

Last but not least, de SHH groepen en de LOS-groep.
Daar zitten een paar ervaren Behendigheid lopers bij, en dat zie je. De rest had alles al wel eens gedaan, dus veel uitleg was er niet nodig en we konden meteen aan de gang.
Ik had de SHH1 groep van Renate (haar auto startte niet ’s morgens vroeg, en Waddinxveen is nét iets te ver om op de fiets te komen) plus iemand uit de SHH0 groep. We hadden even wat cursisten her-verdeeld, omdat ook hier een paar reactieve honden in de groepen lopen en die wil je niet bij elkaar zetten. De verwarring die ontstond kwam door mij, sorry nog!
Ze gingen goed, de vier die ik had! Gelukkig fungeerde Vincent dit keer als wissel-assistent, hij kwam RJ of mij helpen bij de brug, en stond er ook toen bij mij ineens een sprong omviel. Sja, kan gebeuren.

Tijdens het spelen kreeg ik ineens een koud gevoel, en toen ik me omdraaide zag ik dat er vanuit Elst een heel erg donkere lucht aankwam. Tot die tijd hadden we in de zon gestaan op het deel van het veld waar de hindernissen stonden, heerlijk!
Dus na het spelen en het napraten met de Barbet-bazin zijn we met hulp van Martijn (baasje van Chico, de Podenco Andaluz) alles op gaan ruimen, en dat was dan ook in een stief kwartiertje geklaard. Dank je wel Martijn!
Teruglopend naar de auto begonnen de eerste druppels al te vallen, en terugrijdend naar huis kreeg ik nog gauw even een forse hoosbui te trotseren. Gelukkig is mijn auto waterdicht, en houdt een diesel van vochtige lucht.

Samenvattend, we hebben de hele ochtend prachtig weer gehad, leuke mensen, geweldige honden, prima sfeer op het veld.
Dank jullie wel allemaal, en tot volgend jaar!

Advertenties

Zaterdag 14 mei 2016, Indrukwekkende stilte

Op donderdag 12 mei kwam een onthutsend bericht met de post. Eén van onze cursisten, Helga Eman-Geertsema, was plotseling overleden op maandag 9 mei. Tijdens het door haar zo geliefde paardrijden was zij onwel geworden en overleden. Zij was 61 jaar jong, veel te jong nog.
Dat bericht hakte er hier nogal in, temeer omdat het zo ontzettend onverwacht was. Deze dame stond volop in het leven, genoot van het werken met haar honden en paarden, en was daar ook altijd mee bezig.

Voorzichtig heb ik het nieuws kenbaar gemaakt aan de leden van ons team, aan de leden van haar Rally-O lesgroep, en aan de overige cursisten.
Vooral haar lesgroep had het er wel moeilijk mee, ze was immers onderhand ook echt opgenomen in deze groep. Men was soms wel wat schrikachtig van haar hond geweest, maar het was in de loop der tijd wel duidelijk geworden dat het vooral bij herrie bleef en dat zij hem goed bij zich kon houden.
Gelukkig had zij haar laatste lesuur bij ons (op 30 april) als positief ervaren, “Het ging lekker vandaag” zei ze daar nog over.

We hadden unaniem besloten om één minuut stilte te houden, tijdens het uur waarop zij normaal les had met haar Duvel.
Ik had die lesgroep eerder even apart genomen in de keet, om ze de rouwkaart te laten lezen en omdat er duidelijk behoefte was om erover te praten. Na een kwartier gingen ook wij het veld op, om toch nog wat te kunnen doen.
Om 12:00 was het zo ver, ik luidde de bel drie keer en het hele veld viel stil. Drie bezige lesgroepen met hun honden bewogen niet meer, en er heerste een totale stilte op het veld. Zelfs de honden gaven geen geluid.
Na een minuut luidde ik de bel weer drie keer, en iedereen kwam weer in beweging. Tot mijn verrassing bleef het nog een paar minuten heel rustig, alsof iedereen nog bezig was met verwerken.
En waarschijnlijk was dat ook zo.

Het was een mooi, waardig, indrukwekkend moment.
Lieve cursisten, bedankt daarvoor.
Helga, rust in vrede. We zullen je nooit vergeten.

2016-04-30, zon, licht, lust?

Haha, lekker cryptische titel hè?
De datum spreekt voor zich. De zon liet zich veelvuldig zien, wat je gemoed een stuk lichter maakt na de natte koude duisternis van de afgelopen week
En die lust dan? Nou, in bijna elke groep wel een loopse teef… dan weet je het wel!
Dat werd dus flink schipperen, organiseren, splitsen, en in de gaten houden waar de wind vandaan komt zodat die teefjes onder de wind konden blijven.
En laat die wind nou de hele morgen aan het draaien zijn geweest! Heb je net het teefje onder de wind en de reuen bovenwinds, draait de boel weer om. Reuen onrustig, teefje ook want voelt zich raar, en wij? We deden het er maar mee, je kan die wind toch niet sturen.

Erg leuk om weer eens een puppengroepje les te geven, goed groepje ook.
Heel uiteenlopende tiepjes, die het op de wiebelborden en -kussens wel spannend vonden maar het netjes volbrachten.

De Basis groep die ik over moest nemen deed het erg goed. Ze hebben op een gegeven moment allemaal los gelopen, eerst in een weitje, later op het grote veld. Kan je nagaan, dat zijn drie reuen en een loopse teef! Uiteraard zorgden we wel voor voldoende afstand, want die spelletjes doen we hier maar niet. Bovendien, dan moeten de bijbehorende bazen weer minimaal een half uur wachten… nee, toch maar niet.
Dit groepje blijft van mij, joepie! Ze stromen door naar B2B, want mijn “oude” B2B deed vanmiddag in zijn geheel toets. Ook daar een loops teefje trouwens.

De Rally-O groep had óók een loopse teef, dus heb ik die groep maar gesplitst in drie reuen en twee teven. Gelukkig kunnen we twee series paaltjes neerzetten, dus konden beide groepjes parallel oefenen. Letterlijk zelfs.
Een van de reuen is een nogal heftige Mechel, die enorm kan uitvallen, vooral aan de lijn. Nu schoot hij los en op onderdanig Labje Dorit af, en tot onze stomme verbazing gaf Dorit hem luid en duidelijk te verstaan dat hij op moest zouten. En dat deed hij! Heftige Mechel blijkt dus eigenlijk maar een branieschoppertje te zijn, haha! Nou ja, gelukkig maar toch?

De Basis 0 groep had een teefje dat net min of meer van haar loopsheid af is, gelukkig, de andere twee deelnemers zijn reutjes en die zijn zonder dat al onrustig genoeg.

Ik heb de toetsgroep niet afgewacht maar ben naar huis gegaan, mijn achillespees had het een uur eerder al gehad zeg maar.
Prima weer, fijne cursisten, geweldige assistenten, lekker gewerkt!

Tussendoortje: “unieke” naam?

Ik word gebeld door een mevrouw die haar honden aan wil melden.
Ze weet nog niet zo goed waarvoor, dus moet er eerst een privé les met evaluatie komen.
Ik begin met haar naam, telefoonnummer, en dan de namen van de honden.
Eén van de honden blijkt Indy te heten, en ze is helemaal verbaasd als ik dat meteen goed spel.
“Goh, dat u die naam kent!” Ik leg haar uit dat we er al meer met die naam gehad hebben op school.
Een tikje verbolgen komt daarna eruit dat zij dacht dat ze een unieke naam bedacht had voor haar hondje. Ik haast me te zeggen dat, al is hij niet uniek, het wel een leuke naam is.
We ronden af.

Nog voor ik op kan staan gaat de telefoon weer, een meneer wil zijn puppy aanmelden voor een proefles.
Ze heet… Indy! 😀

20 december 2014, apenkooien!

De laatste les van het jaar doen we altijd nét even anders, dan gaan we apenkooien!
Bij ons betekent dat zoveel als Behendigheid doen, maar dan op heel erg laag beginnersniveau. Uiteraard heel erg laag zou ik willen zeggen, we werken immers dan ook met puppen en pubers en jongvolwassen honden!

De puppen vonden het allemaal prachtig. Een enkele moest even slikken voor hij de brug over durfde, want dat ding is toch wel hoog, maar met wat aanmoediging en geduld gingen ze uiteindelijk allemaal over de brug, door de tunnel, en door de slurf. Tot grote verbazing van de baasjes op het eind vaak een stuk sneller dan de baasjes zelf, dus die moesten nog flink doorlopen ook!
Dat kwam goed uit, zo kregen ze het tenminste niet koud.

Oké, slokje koffie van mijn lief gekregen, en óp naar de pubers!
Oeps, één van de pubers in mijn groep is een heuse Ierse Wolfshond, en die is gróót!
Past dat door de tunnel, door de slurf, en over de brug? De tunnel kende hij al, de slurf was daarna niet zo heel moeilijk, maar die brug… Uiteindelijk kwam gelukkig GJ ons even helpen, dat is een héle lange kerel met spierballen! Want Kelly en ik zijn allebei niet zo groot, die Ier torende vér boven ons uit en zijn bazin is nóg kleiner dan ik!
Ook de puberbazen moesten aan het eind van de les flink doorlopen om hun honden bij te houden. Het is erg leuk om te zien hoe die honden hier elke keer weer van genieten. Volgens mij krijgen we volgend seizoen een hele toeloop aan deelnemers voor de Behendigheid, zo leuk vonden ze het allemaal!

Nog een slokje koffie, en toen stonden de mensen van SHH2 en Rally-O al klaar.
Die groepen hebben we samengevoegd, zodat ik RJ kon assisteren omdat de vier aanwezige assistenten allemaal zelf met een hond liepen. Moet kunnen toch?
Hier liepen een aantal ervaren Behendigheidslopers bij, die gingen uiteraard als een speer, maar de onervaren combinaties gingen na wat aarzeling ook allemaal erg snel! Daar zien we ook wel een aantal van terug in april denk ik!

Slokje koffie, hapje Kerststol, en daar was de B0-groep alweer.
Ook zij gingen apenkooien, maar ik heb ze alleen door de tunnel zien gaan omdat het er voor mij op zat omdat mijn achillespees nu wel erg hard begon te schreeuwen. Gelukkig had RJ daar twee goeie assistentes bij, ik denk dat dat wel goed gegaan is.

Het is nu half vier ’s middags, en als het goed is is nu net de toets van zes puppen afgelopen. RJ heeft die toets afgenomen, zoals altijd, en ik mag later de resultaten uitwerken tot een certificaat.
Daar loop ik mee achter, ik wacht op toner voor onze grote laserprinter. Het monster is niet meer gangbaar en de toner dus ook niet. Bovendien is de duplex unit van het kreng kapot. Dus als er iemand nog een betaalbare goeie laserprinter weet of (over) heeft, die dubbelzijdig 160 grams papier aankan, dan houd ik me aanbevolen!

—–

Na de puppenles werd mijn goede stemming even grondig bedorven door een paar puppenbazen die op hoge toon verkondigden te stoppen omdat het ze totaal niet beviel hoe wij met de lesgroepen omgingen. Eentje was aan het begin van de maand een groep opgeschoven, en de andere niet, en die ander had dezelfde uitleg al wel vijf keer gehoord omdat er steeds nieuwe puppen die groep in kwamen. Dat vonden ze beiden niet kunnen want met die kou op het veld hadden ze liever meer actie. Bovendien stonden ze dan liever samen want ze hadden al meer lessen samen gevolgd (wel twéé) dus dat voelde “veiliger” want bekend.

Dat moest ik maar beter regelen want zo joegen we mensen weg.
Oh? Wel even een pretlesje volgen en dan zo’n reactie? Niet even normaal overleggen of iets anders kan, maar meteen luidkeels klagen, ook tegenover andere cursisten, en meteen maar opstappen? Na wel vijf lessen?
Blijkbaar waren ze vergeten dat ze zelf ook ooit die eerste groep instroomden, en toen óók graag die uitleg hoorden. En blijkbaar was het ze ook ontgaan dat wij vrijwilligers zijn, en in diezelfde kou staan, en niet voor dat ene uurtje maar een hele morgen en halve middag.
En ja, ik heb een foutje gemaakt bij dat doorschuiven, die ander had inderdaad óók doorgeschoven moeten worden. Al vonden wij zijn pup aan het begin van de maand nog niet ver genoeg voor de volgende groep. Maar dat had hij ook even normaal tegen me kunnen zeggen, dan had ik dat ter plekke in orde gemaakt. Nu werd mij aangerekend dat ik die fout gemaakt had en niet direct gezien en hersteld had. Sorry hoor, maar ik heb ook nog een (klein) privé leven, waarin ik even níet voor de hondenschool bezig ben.
Dat ik vervolgens vroeg of ze hun opzegging even kunnen mailen omdat ik dat vanaf het veld niet precies kan onthouden namen ze mij ook kwalijk, het was allemaal erg onpersoonlijk vonden zij. Pardon? Ik heb na jullie nóg drie groepen, moet ik van iedereen dan maar alle afwezigheden en opzeggingen kunnen onthouden? Kon ik dat maar!

Jammer heren. Ik hoop dat jullie een andere hondenschool in de omgeving kunnen vinden die jullie beter kan bieden voor dezelfde prijs. Ik betwijfel dat ten zeerste.

Hondenschool hamerstuk

Hondenschool hamerstuk

cid:image001.jpg@01CFD789.A3A9CF60

Hond weet wel raad met hamer

 Dinsdagavond 23 september 2014 vergaderde de Rhenense gemeenteraad over de vestiging van hondenschool Canis Cunerae op Remmerden.

En met een tik van de hamer door de Burgemeester dhr. Van der Pas kwam er een eind aan bijna 13 jaar ploeteren, bakkeleien en onzekerheid.
Hondenschool Canis Cunerae mag zich definitief vestigen op het industrieterrein Remmerden.
Omdat de hondenopvoedingscursus bij Canis Cunerae altijd doorgaat, honden worden tenslotte altijd geboren en wij geloven niet in “de hond gehoorzaam in twaalf lessen”, moeten we de verhuizing zeer zorgvuldig voorbereiden en plannen.
De verhuizing van de spullen die nodig zijn bij de lesactiviteiten  moet in principe in een week gebeurd kunnen zijn.
Maar eerst moeten we alles voorbereiden, de hekken, de verlichting, etc.
Het is allemaal een boel werk, maar daar zijn we met z’n allen nog nooit bang voor geweest.

Nog meer informatie vindt u op de website, http://www.canis-cunerae.nl.

U kunt ons ook per e-mail, info@canis-cunerae.nl, of per telefoon 06-48530382 benaderen.

RJ bandit 2
“Morde et Noli dimittere”

Met vriendelijke groet,
R.J. de Bruin
Voorzitter “Canis Cunerae”

7 september 2014, Zoekennn!

Zoekennn?
Ja, dat zegt een (aspirant) speurhondengeleider tegen zijn/haar hond als die een spoor moet gaan volgen.
Het was de eerste les van seizoen 2014-2, met twee combinaties die al één seizoen gehad hadden, twee combinaties die een proefles van drie kwartier gehad hadden, en één combinatie voor wie het helemaal nieuw was.
We hadden prachtig weer, met veel zon en een klein beetje wind. Niet té warm, gewoon lekker dus.

En wat deden ze het goed!
De twee “ervaren” combinaties moesten wel weer even “inkomen”, het eerste spoortje deden ze beiden tamelijk, eh wat zal ik zeggen, eh, rommelig. De twee met de proefles achter zich bleken wat veel op elkaar te letten, de honden dan hè, maar toen de bazen eenmaal overeenkwamen de ene hond stil te houden als de andere bezig was ging het ook met de tweede daarvan steeds beter. De “nieuwelinge” begon op haar eerste spoortje al na drie meter te “klokken”, en wel zó hard dat de cursisten aan de kant het ook konden horen!

Na een tweede wat langer recht spoortje waren de honden door dit ongewone werk toch al wel moe dus heb ik de les beëindigd.
Honden die moe zijn leren toch niets meer bij, en gaan fouten maken waardoor baas én hond gefrustreerd raken. Dan kan je maar beter stoppen op het hoogtepunt, nietwaar?

Hè, heerlijk gemotiveerd groepje, leuke mensen met leuke honden.
Daar besteed ik mijn zondagmorgen graag aan!