Be Polite. It Could Save an Epileptic Dog’s Life.

“Mijn hond doet niets hoor”, nee, hij veroorzaakt alleen mogelijk de dood van een epilepsie patiënt…

notes from a dog walker

DINOS touches on all kinds of issues, but mostly it’s all about this idea: Some dogs need space, so it would be awesome if everyone had control of their dogs, obeyed leash laws, and always asked permission before allowing themselves or their dogs to approach unfamiliar dogs.

That not-so-complicated idea can be boiled down even further to this really, really simple idea: Please be polite, respectful, and responsible.

I heart boundaries tee Got Boundaries?

Regardless of why a dog may need space (there are so many reasons: health, medical, occupational, and behavioral) the only thing most of us want is the opportunity – the right – to choose whether or not our dogs will interact with other dogs or people.

We’re reasonable about this. We’re upholding our end of the bargain by responsibly managing our dogs and getting out of the way. We know we can’t always control our surroundings and we don’t expect others…

View original post 850 woorden meer

Advertenties

Zaterdag 14 mei 2016, Indrukwekkende stilte

Op donderdag 12 mei kwam een onthutsend bericht met de post. Eén van onze cursisten, Helga Eman-Geertsema, was plotseling overleden op maandag 9 mei. Tijdens het door haar zo geliefde paardrijden was zij onwel geworden en overleden. Zij was 61 jaar jong, veel te jong nog.
Dat bericht hakte er hier nogal in, temeer omdat het zo ontzettend onverwacht was. Deze dame stond volop in het leven, genoot van het werken met haar honden en paarden, en was daar ook altijd mee bezig.

Voorzichtig heb ik het nieuws kenbaar gemaakt aan de leden van ons team, aan de leden van haar Rally-O lesgroep, en aan de overige cursisten.
Vooral haar lesgroep had het er wel moeilijk mee, ze was immers onderhand ook echt opgenomen in deze groep. Men was soms wel wat schrikachtig van haar hond geweest, maar het was in de loop der tijd wel duidelijk geworden dat het vooral bij herrie bleef en dat zij hem goed bij zich kon houden.
Gelukkig had zij haar laatste lesuur bij ons (op 30 april) als positief ervaren, “Het ging lekker vandaag” zei ze daar nog over.

We hadden unaniem besloten om één minuut stilte te houden, tijdens het uur waarop zij normaal les had met haar Duvel.
Ik had die lesgroep eerder even apart genomen in de keet, om ze de rouwkaart te laten lezen en omdat er duidelijk behoefte was om erover te praten. Na een kwartier gingen ook wij het veld op, om toch nog wat te kunnen doen.
Om 12:00 was het zo ver, ik luidde de bel drie keer en het hele veld viel stil. Drie bezige lesgroepen met hun honden bewogen niet meer, en er heerste een totale stilte op het veld. Zelfs de honden gaven geen geluid.
Na een minuut luidde ik de bel weer drie keer, en iedereen kwam weer in beweging. Tot mijn verrassing bleef het nog een paar minuten heel rustig, alsof iedereen nog bezig was met verwerken.
En waarschijnlijk was dat ook zo.

Het was een mooi, waardig, indrukwekkend moment.
Lieve cursisten, bedankt daarvoor.
Helga, rust in vrede. We zullen je nooit vergeten.