12 april 2014, Een (te) zonnige lange zaterdag

Kan een zaterdag té zonnig zijn? Jazeker, voor mij wel! Ik was in de haast vergeten me in te smeren met mijn gebruikelijke factor 50, en nu ik dit tik heb ik een vuurrode en pijnlijke hals.
Maar dat geeft wel aan dat we heerlijk weer hadden, en dat is best prettig.

Vorige week kwam er een nieuw Frans Bulldog pupje bij, zo’n leukerdje, en deze week was er een Boerboeltje van 9 weken bijgekomen. Heerlijk ding! En niet te vergeten een “oude” bekende met een nieuwe Friese Stabij pup, die ik na de les even op de arm heb gehad waar hij prompt in slaap viel. Aaahhhh, om verliefd op te worden, en hij róók zo lekker!
Oh, ik word altijd zo hebberig van die pupjes! Maar drie volwassen grote honden is wel even genoeg… voorlopig, haha!

De heren veldbouwers hadden de tunnel midden op het veld gelegd, en zo’n beetje alle groepen hebben daar dan ook dankbaar gebruik van gemaakt.
Die tunnel heeft natuurlijk een educatief doel, en dat is het vertrouwen van de hond in de baas en in zichzelf vergroten.
Maar hij is ook gewoon leuk! 😀
Voor de honden die net puber zijn geworden moest ik hem wel even wat inkorten, maar na twee keer aarzelend erdoor te zijn gegaan gingen ook zij op de volle lengte en op volle snelheid erdoor. Tot grote verbazing van hun bazen af en toe (“dat doet-ie beslist nóóit!) bleken ze het allemaal na de eerste onzekerheid gewoon erg leuk te vinden.

De Rally-O lopers hadden een leuk parcours van me gekregen, met de keus tussen het “gewoon” of advanced/versatility te lopen. Alleen in de tweede groep was er eentje die hem één keer op versatility gelopen heeft, de rest vond het op gewoon novice niveau al lastig genoeg. Dus over drie weken leg ik hem weer neer, zodat ze dan nog eens de kans krijgen om hem eens “anders” te doen. 😉

RJ en ik hadden na de lessen nog een tweetal privé sessies. De eerste met twéé Spaanse honden, waarvan er eentje wegloopneigingen heeft. Daar wordt in eerste instantie aan de aandacht en aan het hierkomen gewerkt, en we hebben nog eens de nadruk erop gelegd dat als het hierkomen niet betrouwbaar is je haar beter (voorlopig dus) aan de (lange) lijn kunt houden.
De tweede sessie was met één Spaans hondje, dat pas een week in Nederland was. Een leuk Podenco Andaluz reutje van tien maanden wat ze nog niet los durven laten. Bij ons in de speelwei heeft hij een kwartiertje lekker met die andere twee Spanjaardjes kunnen rondrazen, prachtig om te zien hoe hij helemaal loskwam!

Doordat wij ons nooit echt aan de tijd houden en een half uur al gauw anderhalf uur wordt, was het bijna vier uur voordat wij eens thuis waren en konden gaan lunchen met een lekker visje.
En daarna was het toch echt een poosje “oogjes dicht en snaveltjes toe”, ook voor de honden!

Advertenties