Zaterdag 20 april 2013, lekker!

Er was lekker weer beloofd, vol zon enzo. Helaas zeggen ze er nooit bij wannéér die zon dan komt…
Tijdens de puppenlessen was het nog best koud op het veld, waar vooral de wind debet aan was. Toch was de opkomst heel behoorlijk, ik geloof niet dat er niet-afgemelde afwezigen waren dit keer.
En wat is dat grut toch leuk hè, ik wil ze allemaal wel mee naar huis nemen.
Ook het grote grut is leuk, zoals de Berner van net zes maanden, en de Rafeiro van nu net vijf maanden.

De Basis groep van RJ was wat minder compleet, sommige mensen vinden het blijkbaar toch te veel moeite om even af te melden.
Mijn Basis groep was ook niet compleet maar van die afwezigen wist ik het al wel, en dat maakt toch verschil vind ik.
Ze vorderen goed, misschien kunnen ze eind mei al wel getoetst worden en dan door naar de SHH groepen! Daar moet ik dan trouwens meteen een voorbehoud bij maken, ze beginnen nu allemáál vreselijk te puberen.
Of zou het aan het weer liggen? Want dat werd steeds lekkerder, de wind werd zwakker en allengs werd er een waterig zonnetje zichtbaar.

De SHH groepen verdiepten zich beide in de hersenwerk puzzels die her en der op het veld lagen, terwijl bij mijn Rally-O groep de lachsalvo’s niet van de lucht waren. Leuke groep, de mensen helpen elkaar ook met aanwijzingen en uitleg. Heerlijk om mee te werken.
En de zon kwam nu echt goed door, het werd zelfs warm genoeg om jassen open te doen en sjaals af te doen! Dat hadden we gemist, een warme zon. Lekker!

Na de lessen hadden we alles snel aan de kant, in de container en in de keet.
Moest ook wel, want RJ moest als vertegenwoordiger van Canis Cunerae zijn neus ook nog even op een receptie van de Cunera Kerk laten zien.

Advertenties

Donderdag 4 april 2013, start Behendigheid cursussen

De Behendigheid cursussen gingen goed van start met koud maar droog weer, en drie enthousiaste Veteranen. Niet alle Veteranen zijn oude honden, sommige van hen hebben problemen met hun bewegingsapparaat of hebben een baas die minder makkelijk loopt.

Voor één van onze assistenten was de start van het seizoen wat minder geslaagd.
Op het moment dat zij bij de brug wilde gaan helpen zag ze een staander van die brug over het hoofd. Haar voet haakte er achter en daar lag ze. Deze echt niet kleinzerige meid lag te piepen van de pijn, wat voor ons een duidelijke aanwijzing was dat er toch echt iets niet goed was.
Na een aantal vergeefse pogingen om op haar voet te gaan staan hebben we toch maar de ambulance gebeld. En die kwam niet, want had het schijnbaar te druk, of ze zelf naar de Spoed Eisende Hulp (SEH) kon komen. Heel fijn.
Ach, we hadden toch voldoende hulp op het veld, en het was nog vroeg (kwart over acht), dus heb ik mijn passagiersstoel vrijgemaakt en haar daarop geplant. Gelukkig bedacht ze nog net dat ze haar autosleutel beter aan een achterblijver kon geven, dan kon iemand anders haar hond nog even eruit laten.

Dus óp naar de SEH, daarna terug om auto en hondje op te halen, en nog even meehelpen met opruimen. Was het plan.
Hoe anders kan het lopen.
Als je naar de SEH wil moet je eerst naar de huisartsenpost. Na een vragenlijst invullen en een kwartiertje wachten was ze dan eindelijk aan de beurt… voor een vragensetje van een assistente. Waarna ze hooguit, echt, hóóguit, twintig minuten zou moeten wachten op de arts.
Wachtkamer maar weer. Wachten.
Afijn, een ruim half uur later, de arts keek, voelde, draaide, wilde nog eens het hele verhaal horen, en vond dat ze toch wel naar de SEH moest om foto’s te laten maken.

Op de balie van de SEH lagen een briefje en een telefoon. Op dat briefje stond een telefoonnummer wat je moest bellen als er niemand was. Is weer eens wat anders dan een bel, maar oké, toe maar.
Wachtkamer maar weer. Wachten.
Eindelijk ging de deur van het spreekkamertje open en mochten we naar binnen voor het voorgesprek. Weer dezelfde vragen als eerder bij de assistente en de arts, schrijven die lui nou niks op ofzo? Ja er moet een foto gemaakt worden, u kunt plaatsnemen in de wachtkamer en dan wordt u gehaald. Gelukkig kreeg ze nu wel pijnstillers, eindelijk.
Wachtkamer maar weer. Wachten.
Ja, we komen u ophalen voor de foto’s!
En na die foto’s?
Wachtkamer maar weer. Wachten.
Een tijdje later werden we weer opgehaald en dit keer in een onderzoek/spreekkamertje gezet, waar we vervolgens wéér een kwartier hebben zitten wachten. Hoezo Spoed?
Eindelijk kwam er een vrouw binnen die zich voorstelde als zijnde een arts-assistent. Weer moest het hele verhaal verteld worden, ik begrijp dat echt niet hoor dat dat nu dus al vier keer nodig was. En weer werd de voet alle kanten op gedraaid, vóórdat ze vertelde dat er geen breuk te zien was op de foto’s. Nou, dat had ze ook wel meteen kunnen zeggen, ja toch!

Oké, dus niet gebroken, mooi.
Vooral blijven bewegen, niet intapen, wel de eerste dagen ontzien.
Ja hoor u kunt naar huis.
Inmiddels was de auto met hond al opgehaald door de tussendoor ingeseinde ouders van de assistente, was het veld al leeggeruimd en verlaten, en waren wij dat hele ziekenhuis met die trage SEH spuugzat. Het was al middernacht geweest!

Woensdag 3 april 2013, start Freestyle Dogdance cursus

Start, ja, maar dan wel zonder cursisten!
Door (dacht ik) een stukje miscommunicatie ging de uitnodiging naar de (dan enige) cursiste er pas op de dag zelf uit, en dat vond zij te laat. Dat hoorde ik pas een kwartier voor aanvang, en toen stond alles al klaar op het veld dus heeft RJ in zijn eentje lekker met Bandit wat nieuwe moves geoefend.

Twee dagen later ontdekte ik waaróm die uitnodiging zo laat ging, en dat was omdat ze toen pas betaalde.
Normaal verstuur ik uitnodigingen zodra ik betalingen binnen zie komen, en deze was dus nog nooit binnengekomen wat mij niet opgevallen was omdat ik ook die voor Behendigheid aan het inboeken was.
Dus nee, die fout lag niet puur bij mij.
Beetje jammer wel.